‘onlar el sıkıştıklarında , bütün insanlık için parlar güneş..

onlar gülümsediklerinde , küçük bir kırlangıç fırlar gür sakallarından..

onlar uyuduklarında , on iki yıldız düşer boş ceplerinden..

onlar öldüklerinde , onların bayrakları ve davullarıyla yokuşu tırmanır hayat..’

YANNİS RİTSOS (Yunanlıların Öyküsü şiirinden.. – BÖLÜM – I )

İKİMİZ

El sıkıştığımız anda , rüzgarın

avuçlarımız arasında sıkıştığını duymadın..

Belleğin kendisini hazırlamasıydı bu aslında.

Buluşmadan önceki ayrılıştı.. Duymadın..

Eksiksizdin sen ; bütün çıplaklığına sarınmış ,

Bir orman yangınındaki ağaçlar gibi , onurlu ve

korunmasız..

YANNİS RİTSOS

SON İSTEK

Şiire , aşka ve ölünme inanıyorum , diyor ,

işte bu yüzden ölümsüzlüğe de inanıyorum..

Bir dize yazıyorum , dünyayı yazıyorum ; ben varım ;

dünya var..

Bir ırmak akıyor serçe parmağının ucundan..

Yedi kere bir ırmak gökyüzünün mavisi.. Yeniden

ilk gerçek oluyor bu arılık , bu benim son dileğim..

YANNİS RİTSOS

(Bir Mayıs Günü Bırakıp Gittin – Yannis Ritsos , Çeviri : Cevat Çapan , Can Yayınları , 2008..)

GÜNEŞ’E..

göz ardı edilemez aydan güzel  , ayın soylu ışığından ,

daha güzel yıldızlardan , ün salmış nişanlarından gecenin ,

çok daha güzel yalımla bezeli çıkışından

bir kuyruklu yıldızın ,

tüm yıldızlardan çok daha görkemli güzellikleri barındıran

güneştir ,

senin , benim , onun yaşamını her gün elinde tuttuğundan.

güzel güneş , doğan , hiç unutmadan ulu yaratısını

tümleyen , en güzeli yazın günlerden bir gün

kıyılarda kaynayıp buharlaşınca , yelkenler güçsüz ,

edilgin yansımalar kimliğinde kayıp giderken

göğsünden gözlerinin ,

sen yorulup bitene , en son zamanla en son uzam da kısalıp

gidene değin..

sanat da bürünür peçesine güneş olmazsa

görünmezsin daha gözüme , deniz de , kum da görünmez ,

kaçarlar kamçılanarak gölgelerce gözkapaklarımın altına..

güzel ışık , sıcak tutup koruyan bizi ,

açılmasını gözlerimin ; görmemi sağlayan seni bir daha !

güneşin altında olmaktan güzeli yok güneşin altında..

sopayı suda görmekten , kuşu yukarılarda

uçar görmekten , düşünerek uçuşunu ,

balığı aşağıda sürülerle görmekten güzeli yok ,

renkli öyle , biçimli gelip de dünyaya bir ışık saçışıyla ,

çevreyi görmek için , tarlanın değirmisini ,

binbir köşesini ülkemin ,

üstüne giydiğini görmek için.. giysini çan gibi ,

çıngırak gibi , hem de mavi !

güzelim mavi , içinde tavusların gezinip eğildiği ,

ötelerin mavisi , mutluluğa özgü yörelerin ,

duyarlılığıma göre havaların mavisi ,

ey mavi rastlantı çevren çizgisindeki !

kabına sığmaz gözlerim

açılır yeniden ardına dek , açılır , kapanır ,

yanarak yaralar kendilerini..

güzel güneş , sensin en büyük tansımaya değer gördüğü

tozun bile ,

ayın ardından değil öyleyse , yıldızların ardından değil ,

ya da gece kuyruklu yıldızlarla övüngence parıldadığından ,

bende bir çılgın aradığından değil ,

senin ardından , senin yolunda , pek yakında sonsuzca ,

hiçbir şey uğruna yapmadığım , yapmayacağım denli

yanıp yakılacağım

gözlerimi hiç dönüşsüzce yitirmiş olduğuma..

INGEBORG BACHMANN

GÜL FIRTINASINDA

ne yana dönsek gül fırtınasında ,

gece dikenlerce aydınlatılmış , gökgürültüsü

yaprakların , çalılarda onca sessiz duran ,

izler bizi şimdi adım adım..

INGEBORG BACHMANN

( DAR ZAMAN , INGEBORG BACHMANN , Çeviri : MUSTAFA ZİYALAN , VARLIK Yayınları , 1998..)

KAÇMAK İSTERKEN VURULDU..

gök gürledi
canı sarsılmadı şimşek çakışından
ve yağışlar dilinden döküleni epritemedi
sert esen poyrazın dayattığı siliklik
ağustos sıcağı gerekçesiyle pelteleşme
dilsizlik sağırlık çolaklık körlük
mızrak değdiremediler güzelim gövdesine
değiştirilsin aniden coğrafya dersinde konu
kaçmak isterken vuruldu.

bakakaldık bakakaldık bakakaldık bak gücümüz
sessiz kalmakla ıssız kalmak arasına sarkıtıldığımız kadarmış
yıldızların zillerini çaldıramıyoruz karanlık bastırınca
acı gün yasa kesiyor vurduramıyoruz güneşe gongunu
bir sevişme fasılasından santur imal edemiyoruz
dolunay imbiğinden damıtamıyoruz bir çalpara
bizi sarmış bizi sarmış bizi sarmış baştanbaşa mucizesizlik
ferman okuyan kölenin yan tarafında mahcubiyetinden
kıvrılmış son sayfanın ütüsünde hiçbir keramet yoktu
kaçmak isterken vuruldu.. 

İSMET ÖZEL

AKARSUYA BIRAKILAN MEKTUP

‘İncecikti

gül dalıydı

dokunsam kırılacaktı

dokunmadım

kurudu’ 

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç

ağaçlar bükmesinler n’olursun boyunlarını

neden akşam oluyorum tren kalkınca

kırlangıçlar birdenbire çekip gidince

mendiller sallanınca neden tıkanıyorum

öyle çok acımasız ki öyle birdenbire ki

az önceki çiçekler nasıl da diken diken

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç  o sularda çimdik, bitti; köprüleri geçtik bitti

o elmanın tadı orda, o kuş çoktan öttü, bitti

artık çocuk değiliz, susarak da bir şeyler diyebiliriz

günler devlet alacağı, yıllar bir kadehcik buzlu rakı

oyunlar oyuncaksı, oyuncaklar eski şarkı

kavaklara oklu yürek çizip duran o çakı

nerde şimdi nerde şimdi, nerde o kan sarhoşluğu

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç 

HASAN HÜSEYİN KORKMAZGİL

LİMANLARIM

şu anda

başını kanatları arasına gömmüş

geceye hazırlanan

göçmen bir kuş gibiyim

külrengi bir yalnızlığı

bütün genişliğiyle

bütün derinliğiyle

çırılçıplak yaşıyorum

en küçük bir esinti

bir kıpırtı

şu anda

yağmış ve durulmuş bir gökyüzü

kafamın içi..

HASAN HÜSEYİN KORKMAZGİL

İLİŞKİLER

Günün arda kalanını sizle geçirmek isterdim

Işığınız yetmiyor mu ? yoksa getiririm , karanlıkta oturmayın

Tanımı olmayan bir şey bu benim dediğim

Bir tekne gibi hissetiniz mi kendinizi hiç ?

Boş değil , tıka basa mülteci dolu ; hissetmenizi isterdim

Sigara içer misiniz ? ben içiyorum , bir şey olmuyor

Zamanında bırakmayı da denedim , bir şey olmuyor

Atlamış hissediyor insan kendini , hiçbir şey olmuyor

Siz atlamadınız mı bazı yıllarınızın üstünden ?

Boş değil; daha çok terk edenlerime dönmek isterdim

Akşamsefalarına su vermişsiniz ne iyi , onlar da yaşasınlar

Küçükken hercailerden korkardım , siz çiçekten korktunuz mu ?

İnsan yüzleriydiler , yabancı , dokunmaya korktum

Bir tabanca gibi ilişkilerin elinde

Boş değil , kuru sıkı da değil ; bilmenizi isterdim..

HÜSNÜ ARKAN

DÖNÜŞLER 

Beni sıcak bir evde unuttular

Mutfak sofa bahçe ; bir düş olarak

Sormadılar eğittiler böldüler

Herkes bilir bir çocuktan koptuğumuzu

Ben anamın iyi çocuğuyum , korkma

Nereye gitsem iki bilet ; biri sana dönmek için

Bu bir ruh haritası kendini aramaya

Sokak sokak , ev ev , bir düş olarak

Sevdiğimiz koca yalan , oyuncaklarımız da

Hazırlanmadık mı kırmaya birbirimizi ?

Ben anamın iyi çocuğuyum korkma

Nereye gitsem iki bilet ; biri bana dönmek için.. 

HÜSNÜ ARKAN

(SEYHAN KİTAP , Eylül 2005..)

HANGİ GÜNÜN YÜZYILI

Sancısını yaşıyorsun kaç zamandır

Yeni bir güne sevinçle başlamanın

Yoluna ışık tutan sözcükler

Var mı o günün ışıltılı kanatlarında

Rüzgâra dost olan soluklar var mı

Altını çize çize soruyorsun nedense

Ki hep aldatmış olduğun kendine

Adın çoktan çocuğa çıkmış oysa

Çoktan anlaşılmaz olmuşsun

Şu güzel ömrün tam ortasında

Kuşları sora sora düşen yapraklarda

Ey çılgın

Kanadı kırık her kuşa

Kanat olmaktan yorulmuşsun

Bulutları çarpışa çarpışa yorgun

Bir gökyüzüdür artık gülüşün

ADNAN YÜCEL