O’NA..

anımsıyorum o büyülü anı

karşımda beliriverdiğin,

uçup gidici bir hayal gibi,

dehası gibi saf güzelliğin.

bunluklarında ümitsiz hüznün,

telâşın yorucu tasalarında,

çınlardı o tatlı ses uzun uzun,

o güzelim çizgiler görünürdü bana.

yıllar geçti. isyancı dalgalarında fırtınaların

dağılıp söndü eski hayaller,

unuttum tatlı sesini senin

ve silindi tanrısal çizgiler.

ıssızlıkta, karanlığında tutsaklığın

sessizce uzayıp gidiyordu günlerim

tanrısız, esinsiz, gözyaşsız,

yaşamsız ve sevgisizdim.

ve bir an geldi, uyandı ruhum:

ve işte sen yeniden belirdin,

bir hayal gibi, uçup giden,

dehası gibi saf güzelliğin.

ve yürek çarpıyor bir esrimeyle,

ve yeniden canlanıyorlar onda

tanrısallık da, esin de,

yaşam da, gözyaşı da, aşk da..

ALEKSANDR SERGEYEVIÇ PUŞKİN

Çeviren : ATAOL BEHRAMOĞLU

SEVİYORDUM SİZİ.. 

seviyordum sizi ve bu aşk belki

içimde sönmedi bütünüyle.

fakat üzmesin sizi artık bu sevgi

istemem üzülmenizi hiçbir şeyle..

sessizce, umutsuzca seviyordum sizi.

bazen çekingenlik, bazen kıskançlıkla üzgün.

bu öyle içten, öyle candan bir sevgiydi ki

dilerim bir başkasınca da böyle sevilin..

ALEKSANDR SERGEYEVIÇ PUŞKİN

Çeviren : ATAOL BEHRAMOĞLU

GÖZYAŞLARI DA ÇİÇEK AÇAR

ellerimi dokunduğum her yerde

çığlık çığlığa kıvranıyor hayat

ve ölen arkadaşların giysilerini

bir kere daha dürüp koyuyor analar

çamaşır sandıklarına

gözyaşları da çiçek açar

bugün yurtyeri olsa da acılara

kayaların en sarp yerlerindeki

kırlangıç yuvalarını andıran alnın

bir gün terli bir gelecek uçuracak

sabahlardan akşamlara kadar

gözyaşları da çiçek açar

ansızın oyuna başlayan çocukların

sesleri kadar canlı ve huylu

sevinçleri kadar taze ve acemi

bir duruş kuşatır seni o zaman

gözyaşları da çiçek açar

başını dayadığın ağaç dalı

bak hafifçe eğildi toprağa doğru

uyuyan bir çocuğun soluk alışını

dinler gibi kendini vererek

yaklaş yüzünü örse de acılar

boynundan ter boşalan herkese

gözyaşları da çiçek açar

yaklaş, yüzünü örse de acılar

ve nasıl yakalarsa toprağı kök

suları renk, dalları kiraz

sen de öyle yakala hayatı

yürü kol kola canıma değsin

gözyaşları da çiçek açar

ABDÜLKADİR BULUT

BANA

bana bir gömlek dikebilir misin sen

üstünde zeytin ekmek yenmiş

bir topraktan

bana bir gömlek dikebilir misin sen

iki de cep yapabilir misin göğsüne

bir dağ rüzgârından

bana bir gömlek dikebilir misin sen

yıllardır benim sana duyduğum

hasretten 

ABDÜLKADİR BULUT

YILKI

ben burda bir sıkıntıyım , atımdan iniyorum

benim atım her zaman

kim bilir kime sesleniyorum sessizlik

yosunlar, taşlar, o mezar yazıtlarından

yaz gelmiş, zakkumlar açmış , elimi bile sürmedim

sürsem bile ne çıkar, ama sürmedim

ölü bir şey kalıyor dünyadan, yapraklardan

ben burda bir sıkıntıyım, atımdan iniyorum

benim atım her zaman.

EDİP CANSEVER

KIYAMET..

elyazını yaktım , dürüsttü ve aşınmamış

sevgi sözlerini yaktım , hoyrattır onlar

sıcaklığı saklı akarsuyu anlamazlar

sorular , kurutur incitir sorarlar

elyazını yaktım..

adresini yaktım

yakmak gibiydi biraz da dünyayı her şeyi

bastığımız düşümüzde gördüğümüz

özlediğimiz yaklaştığımız

hayatım özlemindi ansımaydı düştü

yaktım adresini şimdi özlem oldu hayatım..

resimleri yaktım , birini saklasam dedim

en çok onu yaktım onu yaktım

kış göğünü yaktım , bir kavak büyüttüm balkonumdan

akşam desem değil , yangın desem değil

dışarda apansız bir kıyameti yaktım..

sevgidir kendimi bildiğim , onunla başladım

elyazın mı , adresin mi , resimlerin mi

sen mi ömrüm mü

çıkardım onları şimdi sakladığım yerden

kıyameti göğü kışı akşam sözlerini

sevgiyi yaktım..

GÜLTEN AKIN..

Uzak Bir Kıyıda , GÜLTEN AKIN , YKY yayınları , Ekim 2004…

YIKANMAK İSTEMEYEN ÇOCUK..

BERTOLT BRECHT

OZANIN GÖMÜTÜNE YAZIT

Şarkı söylemeye çalıştı

anımsamamak için

yalanlardan oluşan gerçek yaşamını

ve anımsamak için

gerçekler üstüne yalan söyleyen yaşamını.

OCTAVIO PAZ

Türkçesi : ALİ CENGİZKAN

UNUTUŞ

Yum gözlerini, yitir kendini karanlıkta

gözkapaklarının kırmızı yaprakları altında.

Gömül vızıldayan sesin

düşen sesin halkalarına

ve uzaklarda yankılan

dilsiz bir çağlayan gibi,

davulların çalındığı yerde.

Bırak kendini karanlığa,

kendi etine gömül,

kendi yüreğine;

kemik, o mor şimşek,

kamaştırsın gözlerini, kör etsin,

mavi göğsünü göstersin akşam ışığı

körfezler ve gölgeli koyaklar arasında.

O sıvı karanlığında uykunun

ıslat çıplaklığını;

kıyıya kim bilir kimin bıraktığı

gövdeni, o köpük danteli unut.

Sonsuz kadın, yitir kendini

kendi benliğinin sonsuzluğunda,

bir başka denizle buluşan bir deniz gibi

unut kendini, beni unut.

Dudaklar, öpüşler, aşk, her şey yeniden doğar

o ölümsüz, o yalın unutuşta:

gecenin kızlarıdır yıldızlar.

OCTAVIO PAZ

Türkçesi : ÜLKÜ TAMER

‘çalarken tanrıların hayatını , ateşlerini çalarken

adım bütün kötülüklerin anasına çıktı

ben şimdi bütün kötülüklerin anasıyım..’

ALİ YILDIRIM

SARARMIŞ BİR ÇOCUK FOTOĞRAFI GÜNÜ 

dinmez bir uğultunun ortasındayım

dilim tutuluyor , başladığım türküler eksiliyor

son sözümü baştan söylüyorum

şimdi dikilsem hayatın karşısına

büyük yalanlarımı alıp gelsem

taşıyabilir mi beni çürüyen yanlarım

yumruğum taşıyabilir mi beni

işte yarım kalmış bir öykünün kahramanı

hep yaralı ve savruluyor hayata

savruluyor bir çete artığı gibi

hangi taşı kaldırsalar altında ben

hangi bebeği öpmeye kalksam ağlıyor

sararmış bir çocuk fotoğrafında

bütün acılarını topladım bir oğlum oldu..

ALİ YILDIRIM

BÜTÜN GİZLERİMİ KURCALADIM SANA BİR ŞEY ÇIKMADI 

bir avuç denize dönse çocuğa

rastlasa haydarpaşa feneri

gemilere göz kırparken. Bana

getirse onu. Elini hiç bırakmasam

gitmese bir daha karalı bir kentin

ortalık yerinde bırakıp beni..

ALİ YILDIRIM

İSKELEYE YANAŞAN YÜREK 

yalnız çocuğa diyebilirim , içimde

yerle bir olan dünyayı. Çocuk tüm

çocukluğuyla sadece çocuk gördü

üzerinde martıların ağladığı o denizi..

ALİ YILDIRIM

SENSİN BU YÜREĞİ TAŞIYACAK 

kayalardan yankılanan bir damladır gülüşün

dudaklarımda gel-git , coşkularımda soluk

telefonlara kapanırım , iş çıkışlarına , ders bitimlerine

bir serçe olur uçarsın da

ne zaman sapanıma el atsam yiter

tüm sözcükler senin için , tapınaklar sana

fırıncı küreğidir ellerimiz kora sokarı

halkım , taze bir ekmek gibi buğulanırken gözlerin

yırtarız suskunluk senfonisinin notalarını

gümüşten sol anahtarları paslanır

geceler ölgün ölgün süzülür aynalara

göğüslerimden inceden bir katran sızar

sevgilim , bugün beni öpme kanlıyım

şakaklarımda nükleer başlıklı füzeler döllenirken

nasıl okur üçüncü sınıf bir cellat

bolivya günlüğünü ey halk

sen esirgemez ve bağışlamazsın

sensin bu yüreği taşıyacak

ALİ YILDIRIM

(BİR AYAKLANMADIR GÜLÜŞÜN , ALİ YILDIRIM , Ekim  Yayınları , Mayıs 1987..)

KORU KENDİNİ..
Kaldırınca tabancasını
Nişan almak için sarı saçlıya
Parıldayıverdi gözleri
Koru kendini
Kırlangıçlar uçuştular
Korkudan çığrışıp
Kanat çırparak koru kendini.

‘Havasız bir delikte
Gıcırdayan somya üstünde yatakta
Yakalanmışsın berbat bir öksürüğe
Gel de şarkı söyle.
Ama yine de sarı saçlı adam
Devam etti kemanı çalmaya
Dirildi içimizde ölü düşler.’

A. KADİR

ACABA

Dönelim
Döndürsün bizi
Kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi
Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan
Ve akılda kalan bir yokuştan
Ve yalnız çocuklara özgü o sonsuz sinema koltuklarından
Ve çocukluktan
Dönelim
Dönelim mi biz
Gençlikten, oralardan
Mutluluğu bir kabuk gibi saran mutsuzluklardan
Dönelim mi acıya
Acıya, büyük acıya
Ve soralım mı acaba
Ey büyük yalnızlık insansan eğer
Bir kaya
Dalgalar yalarken onu
O bakarken kaskatı kalabalıklara
Ah, kalbin bulut bulut akan sesi.

Ama belli ki sonundayız her şeyin
En sonunda..

EDİP CANSEVER 

(BEN RUHİ BEY NASILIM şiirinden.. 1976..)