![]() Hangi sevgili var ki, senin kadar duyarsız ve kalpsiz?
Ve hangi sevgili var ki, benim kadar çaresiz? Hangi ayrılık var ki, böyle kanasın ve böyle acısın? Hangi gün karar verdin, küt diye çekip gitmeye? Bende bu sersem başımı, karakolun duvarına vursam. Hangi hırsız çaldı, seni yırtık cebimden? Dağ gibi adamı eze eze! ….. Bu Nasıl Ayrılık? … |
| Yusuf Hayaloğlu |
Archive for the ‘Şiir’ Category
Hangi Ayrılık ?
MISIR..

‘ESKİ MISIR ŞİİRİ..’ – TALAT S. HALMAN..
‘mısır’da ve diğer arap nüfusu ağırlıklı ülkelerde neler oluyor , neler bitiyor diye soran insanlar oluyor.. ve niye bununla ilgili bir yazı yok aylak adamız’da sorusunu da soruyorlar haklı olarak.. kendi adıma yazıyorum sadece diğer arkadaşları bilemem.. belki de oralara en yakın kişi benim ama izlemedeyim şu anda.. şüpheler , sorular aklımın bir köşesinde yer etse de en azından sanki iktidar koltuğuyla yapışık doğmuş 30-40 yıllık diktatörlerin defolması sevindirici.. darısı diğerlerine diyeceğim ama benim temennilerimle olmuyor işler.. yüce abd ne derse o olur malum.. bir iki gündür de libya kaynıyor.. deyim yerindeyse domino taşı gibi.. pat pat devriliyorlar..
peki bugüne kadar ne olmuştu da beklenmişti bu kadar.. sadece sosyal paylaşım ağları ve sanal ortamın başarısı mı bu.. artık sivil toplum örgütleri veya siyasi örgütlerin de sonu mu gelmişti acaba tıpkı bir zamanlar yüceltilen yerlere göklere konulamayan fukayama bozuntusunun yumurtladığı ‘tarihin sonu geldi’ lafı gibi.. sosyal paylaşım ağlarının ve de internet ortamının sağladığı etki yok sayılamaz şüphesiz ama sadece bunlara dayandırmak , başarıyı bunlara bağlamak meydanlarda ölümü göze almış ezilenleri yok saymak olacaktır..
ve aklıma gelen şu acaba bu ülkelerdeki muhalefet organize bir şekilde la 2011 bizlerin , ezilenlerin yılı mı olsun demişlerdi ve kimsenin ruhu duymadan böyle bir organizasyon mu yapmışlardı.. öyleyse müthiş bir organizasyon gerçekten.. ama kimse beni ikna edemez bu konuda.. hem mısır bazında hem de küresel ölçekte belli başlı güç odaklarının olur vermemesi halinde 18 günde gitmezdi faşist mübarek ve diğer dallama diktatörler..
hüsnü mübarek de geçti gitti , tunus’taki de.. sıra kaddafi de gibi görünüyor.. hayırlısı artık.. tabi önemli olan şimdi mısır’da iktidarın kime kalacağı.. mübarek ardılı ve artığı bir faşist mi , yoksa ezilenlerin muhalefetinin ve diğer kesimlerin uzlaştığı bir özgürlükçü platform mu.. kim bilir göreceğiz.. malum şimdi yıllarca halkı ezmiş mısır ordusu yönetimde.. ve isyan bitmiş durumda.. e ne oldu.. bu mısır ordusu yıllardır ezen mübarek’in ordusu değil mi.. evet o ordu.. peki ne oldu.. neden bitti gösteriler.. demek ki hala gerici faşist diktatör unsurların etkisi devam ediyor.. göreceğiz.. umarım alacalı bulacalı medya reklamıyla apartılan bir yeni diktatör gelmez başa..
ortadoğu , afrika ve asya ülkelerinin geri kalmışlığı , okuma yazma oranı malum.. daha önceki yazılarımda da yazmıştım demokrasi oyununa inanmıyorum ben.. a , b , c , d partisi veya görüşü hiçbirisinin farkı yok birbirinden.. tüm iktidarların ortak noktası kendinden olmayanı sindirmektir.. kimse beni kandırıp inandıramaz demokrasi safsatasına.. ben kimsenin oyununa karışmıyorum , oynamaya devam etsinler , onlar da benim demokrasi yalanına inanmamı beklemesinler..
bugünlerde bakıyorum herkes demokrat.. herkes.. daha on yirmi yıl öncesinin ordu şakşakçıları offfffff bakıyorsun en demokrat kesim olmuş.. ordu lağvedilsin diyenler bile var yahu aralarında.. keşke dünyadaki tüm ordular lağvedilse ve sınırlar ortadan kaldırılsa.. nerede ah nerede vah nerede.. nerede.. görüyorsunuz değil mi demokrasi havarilerini , heyt bre sizi darbe günlerinde görseydik bir de.. gerçi o günlerde de görmüştük sizleri 17 yaşında çocukları asanlara methiyeler düzüyordunuz.. şimdi ise en keskin demokratlar olmuşsunuz valla helal olsun.. ama sadece kendilerine.. burada tekrar parantez açıyorum , tüm kesimlerden herkese bunu diyorum sadece kendilerine demokratlar.. ve herkes kendi çizdiği demokrasiyi seviyor ve istiyor.. herkesin demokrasisi kendisine göre.. yüzde on barajı var ama olsun demokrasi var.. lider sultası var tüm partilerde olsun demokrasi var.. elli yıldır hep aynı şeyler tartışılıyor , bir şey değişmiyor , olsun demokrasi var.. bir belediye başkanı ya da milletvekili adayı oldunuz bin bir zorlukla kendinizi liderlere ve partilerin üst kadrosuna beğendirerek ama seçim masrafları var.. kendinizi seçtirebilmek için dünya para harcayacaksınız.. daha aday adaylığı fotoğrafı çektirmeye git ohoo kaymeler akmaya başlıyor cepten.. işçi , köylü , memur kısmı nasıl seçtirecek kendisini üç kuruş parasıyla.. tabi o da varsa..geçin kardeşim bana demokrasi hikayelerini anlatmaya.. siz oynayın oyununuzu ben aha burada behzat ç. izliyorum ‘dokanmayın la bana , az uzak durun benden.. az ötede oynayın..’ benim gördüğüm en demokrat adam behzat ç. dünyada hem bir de polis abim.. yaa naber..
mısır’a dönelim tekrar.. mısır denince akla hemen piramitler ve nil filan gelir.. benim aklıma hiçbiri gelmez.. tüylerim ürpererek aklıma ilk gelen ‘oum khalthoum’ ya da bizim söyleyeceğimiz şekilde söylersek ‘ümmü gülsüm’ gelir.. gelmiş geçmiş dünyanın en iyi sesi.. bunu ben demiyorum.. dünyanın sayılı büyük müzik otoritelerinin ortak görüşüdür.. bizim memlekette anlatılan rivayetlere , halk efsanelerine göre mi diyelim bilmiyorum ümmü gülsüm vefat ettiğinde ses telleri ve gırtlağı incelenmek üzere alınmış.. daha önce ve şimdi de müzik kutumuzda sayısız defa dinlemişsinizdir ümmü gülsüm’ü.. sanırım onun en güzel şarkılarından birisi olan inta omri’nin sözleri de site ilk kurulduğu zamanlarda yayınlanmıştı sitemizde.. ümmü gülsümden sonra ise benim taptığım yüce insanlardan birisi gelir aklıma : necip mahfuz.. mısır halkını ve şu anda mısır’da olan olayları , halk hareketlerinin öncüllerini en iyi anlatan halkın içinden bir büyük usta.. dünyaya necip mahfuz gibi ustalar zor geliyor ama kolay kaybediliyorlar.. herkes ‘midak sokağı’ der.. evet ‘midak sokağı’ büyük bir yapıt.. ama diğer eserleri de en az onun kadar ve ondan üstün olanları da var bence.. necip mahfuz’un arkasından bir başka büyük usta zor gelir ortadoğuda..
neyse benim aklıma işte bunlar ilk olarak geliyor mısır denince.. ama bir de büyük ustalarımızdan talat s. halman tarafından öğrendiğimiz ‘eski mısır şiir’i var ki ta binlerce yıl ötesinden bugünkü sorunların köklerine ışık tutuyor adeta.. şiirleri okuduğunuzda binlerce yıl öncesinde de aynı sorunların mısır’da yaşayan insanların omuzlarında olduğunu , o zamanlarda da diktatörlerin , zulmedenlerin , fakirliğin , açlığın eksik olmadığını görüyoruz.. sonra birden umutsuzluğa kapılıp mısır insanının kaderi mi bu yoksa diyebiliyor insan.. hayır kaderi değil.. ve bu kaderi mısırın ezilenleri yazmadı ama grup kızılırmak’ın ‘konfeksiyoncular’ şarkısında denildiği gibi bu kaderi bozacak olanlar onlar..

(Fotoğraf : Talat S. Halman..)
bitirirken mısır’ın tüm ezilenlere selam olsun diyorum ve che’nin bir konuşmasından (dos , tres , muchos vietnam..) esinlenilen 70’lerin bir sloganıyla bitiriyorum : ‘bir iki üç daha fazla mısır..’
Crockett..

ESKİ MISIR ŞİİRLERİNDEN ÖRNEKLER :
‘ben dünüm , bugünüm , yarınım..
varlığımla dolmayan gün yoktur..
benim açtığım yoldur şimdiki çağ..’
‘ÖLÜLER KİTABI’ndan..

‘şen geçir günlerini , bıkmadan , yorulmadan :
ne malını mülkünü öbür dünyaya götürebilirsin ,
ne de geri gelirsin öteki tarafa gidince..’

‘elinde keskiyle çalışan sanatçı
tarlayı belleyen ırgattan fazla yorulur
akşam olunca yan gelip yatar mı.. ne gezer..
kolları koparcasına çalışır
ortalığı aydınlığa kavuşturmak için..’

‘işitilmemiş sözler bulsam , garip cümleler söylesem ,
kimselerin kullanmadığı bir dilim olsa ,
tekrarlanmamış , bayatlamamış deyimlerimle
eskilerin sözlerinden uzaklaşsam..’
ANKHU (m.ö. 2000 yılları..)

AKHENATEN’İN YAKARIŞI..
senin tatlı soluğundur benim soluğum ,
güzelliğin her zaman gözlerimin önünde..
duyabilsem sesini kuzey rüzgarında ,
güzelim , seninle dinçleşir bedenim..
uzat ellerini , yol göster ruhuma , canıma can kat :
beni sonsuzluğa çağırsan hazırım gitmeğe..


DİN ADAMI ANKHU’NUN
BOZUK DÜZENDEN YAKINMASI
olup bitenler , çileden çıkarıyor insanı :
memleket baştan başa azapla kıvranıyor ,
yıldan yıla büsbütün allak bullak…
bir öncekini aratıyor her geçen yıl..
kargaşalık var ülkede , yıkımın eşiğindeyiz..
kapı dışarı ettiler adaleti ,
haksızlık kol geziyor hükümet çevrelerinde..
tanrıların tasarıları karman çorman ,
tanrı buyruklarına aldırış eden yok..
memleketin durumu berbat,
ne taraf baksak çile ,
halk yas tutuyor kentlerde de , taşrada da…
millet yoksulluktan perişan ,
insanlarda ne saygı kaldı , ne sevgi..
huzur sultanları bile ter ter tepiniyor..
gün doğunca baş çeviriyoruz
gece olanları görmemek için..
olup bitenler , çileden çıkarıyor insanı :
dertler tümen tümen geliyor bugün..
yarın ıstırapların seli kopup gelecek..
memleket baştan başa tedirgin,
ama ağzını açıp tek kelime söyleyen yok..
masum insan kalmadı artık,
herkesin işi gücü fesat..
yürekler yas içinde , tasa içinde..
komut verenle komut alan bir-örnek,
ikisinin de dünya umurunda değil..
her sabah kalkar kalkmaz görüyoruz durumu,
ama düzeltmek için çabaya girişmiyoruz..
dün neyse bugün de o..
miskinlik sinmiş insanların yüzüne ,
kimse laf anlamıyor ,
anlayıp kızanlar bile dilini tutuyor..
yaman bir acıyla kıvranıyorum durmadan :
yoksullar , zengin karşısında güçsüz..
ne acıklı bunu görüp de haykırmamak..
ama anlamayanlara dil dökmek daha acı..
insan , sesini yükseltmeye görsün ,
başlıyor gerçekleri bilmeyenlerin öfkesi..
bugünlerde herkes sırf kendini dinliyor ;
kendinden başkasına inanan yok..
hiç ilişki kalmadı gerçekle söz arasında…
ANKHU (m.ö. 2000 yılları..)
‘ESKİ MISIR ŞİİRİ’ , TALAT S. HALMAN , Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları , 1972..
‘bir gece bir denizde bir yelkenli yapayalnızdı yıldızlarla..’ – NAZIM HİKMET

ŞEYH BEDRETTİN DESTANI..
6.
bir gece bir denizde yalnız yıldızlar
ve bir yelkenli vardı.
bir gece bir denizde bir yelkenli
yapayalnızdı yıldızlarla.
yıldızlar sayısızdı.
yelkenler sönüktü.
su karanlıktı
ve göz alabildiğine dümdüzdü.
sarı anastasla adalı bekir
hamladaydılar.
koç salihle ben
pruvada.
ve bedreddin
parmakları sakalına gömülü
dinliyordu küreklerin şıpırtısını.
ben:
— ya! bedreddin! dedim,
uyuklayan yelkenlerin tepesinde
yıldızlardan başka bir şey görmüyoruz.
fısıltılar dolaşmıyor havalarda.
ve denizin içinden
gürültüler duymuyoruz.
sade bir dilsiz, karanlık su,
sade onun uykusu.
ak sakalı boyundan büyük küçük ihtiyar
güldü,
dedi:
— sen bakma havanın durgunluğuna
derya dediğin uyur uyur uyanır.
bir gece bir denizde yalnız yıldızlar
ve bir yelkenli vardı.
bir gece bir yelkenli geçip karadenizi
gidiyordu deliormana
ağaçdenizine…
NAZIM HİKMET
(Şeyh Bedrettin Destanı’nın 6. bölümü , YKY yayınları..)
‘çuvalında yeni ölmüş bir çocuk.. kanatları sığmamış..’ – ECE AYHAN

BAKIŞSIZ BİR KEDİ KARA..
gelir bir dalgın cambaz.. geç saatlerin denizinden .. üfler lambayı.. uzanır ağladığım yanıma.. danyal yalvaç için.. aşağıda bir kör kadın.. hısım.. sayıklar bir dilde bilmediğim.. göğsünde ağır bir kelebek.. içinde kırık çekmeceler.. içer içki üzünç teyze tavanarasında.. işler gergef.. insancıl okullardan kovgun.. geçer sokaktan bakışsız bir kedi kara.. çuvalında yeni ölmüş bir çocuk.. kanatları sığmamış.. bağırır eskici dede.. bir korsan gemisi girmiş körfeze..
ECE AYHAN..
BÜTÜN YORT SAVUL’LAR (Toplu Şiirler) , ECE AYHAN.. , YKY Yayınları , Ekim 2003..

‘düşünüyorum nasıl budandık bahara ulaşmak için..’ – ONAT KUTLAR

TURGUT’A..
eylül mezarlıklarından şimdi her gece
ellerinde fenerlerle geçen arkadaşlarım
oturup düşündüm unutkan bir ülke eylül
herkes unutuyor ancak bir deniz sofrasında
durulunca hazları tenin ve bütün kitaplar
hatırlıyoruz.. ne kadar yoksuluz çocukluğumuzda..
anamızın eteğine doldurulmuş çakıltaşları
güz gelince yeniden ölen çekirge , savruk otlar
gizli bir tarihin yarıklarını
doldurmak için ırmağın sürüklediği çerçöp
kambur yollarında ceza okullarının
aşınmayı önleyen bir avuç kabara ve anamız
şimdi düşünüyorum kimbilir kaç kez
yamalı çoraplarla birlikte yeniledi bizi..
ıslanınca esmer defterleri yüzümüzün
bu çamurla kanla alınteriyle gizli bir yazgı
çakıyor bir an.. karanlık feneri ülkemizin..
nasıl bir yalnızlık , unutulmuş bir ışık diliyle
çırpınırken biz üstümüze geliyor büyük gemisi geleceğin
bir teniz topu , koşan bir çocuk , bir gözyaşı bile değiliz..
yalnızca bir ağaç ailesi ve bir köşede
yıllardır bizi gözleyen hep aynı balta : dalgınlık..
düşünüyorum nasıl budandık bahara ulaşmak için..
şimdi sessiz duruyoruz kıyısında bir düşüncenin
unutmamak için çünkü unutuşun kolay ülkesindeyiz
ölü balıklar geçiyor kırışık bir deniz sofrasından
ve ellerinde fenerlerle benim arkadaşlarım
durmadan düşünüyorum ne kadar çok öldük yaşamak için..
ONAT KUTLAR..
‘UNUTULMUŞ KENT..’ , ONAT KUTLAR , YKY Yayınları , Ekim 2010..

‘kalbimi bir meyve gibi tüm ağaçların dallarına asmak istiyorum..’ – FURUĞ FERRUHZAD
‘şiir benim tanrımdır , işte ben şiiri bu denli seviyorum.. gecem gündüzüm bunu düşünmekle geçiyor , kimsenin söylemediği yeni bir şiir , güzel bir şiir söyleyeyim diye.. kendimle baş başa olmadığım ve şiiri düşünmediğim günüm , anlamsız ve hiç sayılır.. belki şiir görünüşte beni mutlu kılamaz , ancak ben mutluluğu kendim için başka türlü yorumluyorum.. mutluluk benim için güzel elbise iyi yaşam ve iyi yemek değil.. ben , ruhum memnun olduğu zaman mutluluk duyuyorum ve şiir benim ruhumu memnun ediyor.. şayet insanların elde etmek için çırpındıkları bu güzellikleri bana verseler ve karşılığında şiir söyleme yeteneğini benden alsalar intihar ederim.. siz benden vazgeçin , siz bırakın ben sizce mutsuz ve aylak olayım , ancak ben hiçbir yaşamımdan yakınmayacağım..’
Furuğ Ferruhzad
‘derimin altında başımı döndürecek bir baskı olduğunu duyumsuyorum.. her şeyi delmek istiyorum ve olabildiğince içine dalmak istiyorum.. yerin derinliklerine varmak istiyorum.. benim aşkım oradadır.. tanelerin sürgün verdiği yerde , köklerin birbirine vardığı ve yaradılışın kendini çürümüşlükte sürdüren noktada.. benim tenim sanki onun geçici bir biçimidir.. temeline varmak istiyorum.. kalbimi bir meyve gibi tüm ağaçların dallarına asmak istiyorum..’
Furuğ Ferruhzad

‘hep kapalı bir kapı gibi olmaya çalışmışım , kimse korkunç içimi görmesin ve tanımasın diye.. bir insan olmaya çalışmışım , kendi içimde yaşayan bir varlık olduğum halde.. biz bir duyumsamayı ayaklarımız altında ezebiliriz fakat ona asla sahip olmadan yapamayız..’
Furuğ Ferruhzad

‘başkalarının tutsak alan benlerinden ayrı olarak kendi özgür ve dingin benine varmadıkça hiçbir şeye varmayacaksın.. kendini tam ve tüm bir şekilde yaşamını insanın ölümü ve yok oluşundan alan o güce bırakmazsan kendi yaşamını yaratmayı başaramayacaksın.. sanat en güçlü aşktır ve insan tüm varlığı ile ona teslim olduğunda insanın onun tüm varlığına kavuşmasına izin verir..’
Furuğ Ferruhzad

‘hayret ne kadar şaşılası bir dünyadır , benim kimse ile bir işim yok ; işte benim bu zararsızlığım ve kendi kendimle olmalarım başkalarının merakına yol açıyor.. insanlarla nasıl karşılaşmam gerektiğini bilmiyorum.. ben utangaç biriyim.. başkaları ile konuşmayı başlatmada çok zorluk çekiyorum , özellikle bana ilginç olmayan başkaları ile , neyse geçelim..’
Furuğ Ferruhzad
FURUĞ FERRUHZAD , YARALARIM AŞKTANDIR , Çeviri : HAŞİM HÜSREVŞAHİ , TELOS YAYINLARI , Mart 2002..

(benim okuyabildiklerim arasında türkçe’deki en kapsamlı iranlı büyük sanatçı furuğ ferruhzad çevirisi ve çalışması bu kitap.. başında uzun bir yaşam öyküsünün yanı sıra , furuğ’un şiir kitaplarından tam çeviriler ile furuğ’un dostlarına ve ailesine yazdığı mektuplardan bölümler de var.. furuğ için yazılan şiirler de kitabın son bölümlerinde yer alıyor.. kitaplığınızda yoksa bence bulun ve edinin bu kitabı mutlaka.. kaçırılmayacak güzel bir derleme.. haşim hüsrevşahi’ye emekleri için çok teşekkürler..
Crockett..)
KİMBİLİR.. – TURGUT UYAR

KİMBİLİR..
1.
böyle , bu sazlı bahçe neresi ?
nasıl da içiyorum , ölürcesine.
sahnede bir bezgin kadın,
bir gariplik vermiş sesine.
o niçin şarkı söylüyor şimdi ,
ben neye ağlıyorum ?…
2.
elbet hep böyle geçmeyecek ömrüm , biliyorum
bu çeşit yaşamak , zor.
kimbilir tanrım , kimbilir
hangi güzel yerde beni ,
hangi ölesiye sevda bekliyor ?..
TURGUT UYAR..
‘BÜYÜK SAAT , Bütün Şiirleri’ , YKY , Mayıs 2002..

‘gitme kal’ var yok dinlemez bir çocuk isteğidir.. – ARİF DAMAR

DAR AÇI..
uzun saçlar yakışırdı sana uzun yıllar
bir gökyüzü bitince öteki başlardı
çevik taylar dururdu güneşte olgun başaklar
gölgelikler dururdu,
ovalar aydınlıkta dururdu
bulut geçti derdik bilemedin
ya da yağmur yağacak derdik
fesleğen saksıda güzel dururdu
bak bu olacak şey mi kömür beni vurdu
ayaklarım aldı başını gitti
ellerim kaldı duvarda
kalk ne olur pencereyi aç
uzun saçlar yakışırdı sana uzun yıllar
bir gökyüzü bitince öteki başlardı..
ARİF DAMAR (23 Temmuz 1925 , 20 Ekim 2010..)

GİTME KAL..
nice nice acıları aklına getir
bunca yoksulluğu aklına getir
gözyaşlarını aklına getir
‘gitme kal’ var yok dinlemez bir çocuk isteğidir
gitme aklına getir
kıraç mı kıraç toprakların üstüne
güneşler açar yağmurlar kesilince
çırılçıplak kayada yeşerir inci ağacı
dağların kuytusunda bir uslu çiçek
dağıtır mavisini kendi kendine
gitme beraberlik içinde
nasıl sevinirdik aklına getir
her şeyi her şeyi aklına getir
gece yarılarını aklına getir
söylediklerini aklına getir
sinsi yağmurlar yağıyordu
soğuktu
yaktığımız ateşi aklına getir
nelerden geçiyorsun aklına getir
gitme dünyamızın her yerinde
yorgun eller gülleri derleyince
ellerin sevincini aklına getir
güllerin sevincini aklına getir
ne çok severdik seni aklına getir..
ARİF DAMAR (23 Temmuz 1925 , 20 Ekim 2010..)

‘her yalnızlık biraz ihtilal..’ – EDİP CANSEVER
Umuş..
bütün iyi kitapların sonunda
bütün gündüzlerin , bütün gecelerin sonunda
meltemi senden esen
soluğu sende olan
yeni bir başlangıç vardır..
parmağını sürsen dünyaya, rengini anlarsın
gözünle görsen elmayı, sesini duyarsın
onu işitsen, yuvarlağı sende kalır
her başlangıçta yeni bir anlam vardır..
nedensiz bir çocuk ağlaması bile
çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır..
Edip Cansever

Robespierre..
her gün biraz daha yalnız robespierre
ve fransa biraz uğultulu
yalnızdır akşamı yok edilen bir subay
bilinmez ürkütülmüş atları ne çok sevdiği
her yalnızlık biraz ihtilal..
çok şeyleri kadınlar için yaptım, kadınlar
onlar ki yokmuşum gibi sevdiler beni
beğenmek, beğenilmek gibi ayrı kaldılar
bir gün de akşamdı, ben o akşamı hiç unutmam
her sessizlik biraz ihtilal..
işte bir tanrı evi, kimler ki geçerken uğruyorlar
sonra çılgınlar gibi kalabalığa
belki de yarı kalmış bir sevgiye koşuyorlar
belki de her boyun eğdikleri, her diz çöküş
yavaşça bir ihtilal..
Edip Cansever
‘SONRASI KALIR – 2 , EDİP CANSEVER..’ , YKY Yayınları , Nisan 2005..

‘atlar gibi gözlüğe alıştırın / gözleri göklerden genişse / almadan vermeyi öğrenmişlerse / vurun ellerine ellerine..’ – GÜLTEN AKIN

ÖFKE AĞIDI..
dövün çocuklarınızı suçsuz
erken tanısınlar cezayı
cezaların suçlardan çok olduğu dünyada
dövün çocuklarınızı
atlar gibi gözlüğe alıştırın
gözleri göklerden genişse
almadan vermeyi öğrenmişlerse
vurun ellerine ellerine
candan özge değer var mı..
vatan nedir..
dostluk yenilir içilir mi..
sevgi neye yarar sevgi..
GÜLTEN AKIN


AVLU..
avlu bir çığlıkla tamamlandı
sanki eksikli kalırdı o çığlık olmasa
uzun buzdan sarkıtlar biçiminde
dondu çığlık..
dondu çığlık
lacivert resimler çizerek üstümüze
– ana o çığlığı nereden buldun..
düşündü nöbetçi , sirenlerden mi
martılardan belki
ama nerde deniz.. deniz olmalı ki
üstümüzde mavisi kesilmiş soğuk gökyüzü
altımızda
altımızda yanımızda ve her yerimizde
avlu..
avlu , o yedi günün birinde
toplaşıp toplaşıp dağıldığımız
yaşayan parçamız oldu..
avlu
kulübeler ve dikenli teller
pembe ve çatık nöbetçi
kalan altı günde birikir mi
kurşuni damdaki deprem öncesi sessizliği
o çığlık olmasa yarım kalacaktı sanki,
üstümüze doğrultmaya tüfekler
mekanizma sesleri
geldi bütünledi
çelenkti o , kara gövdesiyle devindi avluda
dokusunda ilenç çiçekleri
önünde durdukça her bir ananın
büyüdü
öyle ki
onu kim görse dağ derdi
şimdi biz
yani biz analar
artık o avluya nasıl sığarız..
GÜLTEN AKIN
‘Ağıtlar ve Türküler (1972-1983) Toplu Şiirler – 2’ , GÜLTEN AKIN , Yapı Kredi Yayınları , Ekim 2004..

