Archive for Ağustos, 2011

Sesli Düşünceler

Bir sabah güne neresinden başlayacağını bilmediğin bir çok sabah gibi işte. İçin bomboş uyandığın, arınmış öylesine ne varsa. O kadar ki kalktığında yürümeyi bile unutuşuna şahit gözlerin, yalpalayan ayaklarında takılı kalmış. Hissetmeye çalışıyor var gücüyle içinden sesleniyor kıpırdamayan parmaklarına, umursamıyor kasların çoktan terk ettikleri bir ceset gibisin, arkalarına dönüp bakmıyorlar bile.

Yüzünde gölgesini taşıdığın hangi cisme uzanabilir bu eller şimdi? Yüreğine yansımayan bu kadar yığın kalabalık arasında içindeki kördüğüme aşina bir göz bulabilmek mümkün müdür hala?

Yoksa oturup bir başına yavaş yavaş çürüyerek yok oluşuna şahit olmak mı düşer bahtına. Her gün biraz daha karışık bir zihin ve her gün biraz daha büyüyen bu boşlukla kaç sabaha uyanabilirsin eksilmeden…

Soru sormadan geçirdiğin bir gün var mı sahi?  Her şeyi anlamış olduğu gibi kabullenmiş ve sessiz bir dinginlikte sadece nefes alabiliyor olmanın coşkusuyla kulak verebilir misin içinde dönüp duran orkestraya…

Yaşamın en ilkel yanına gidip birde oradan bakabilir misin? Sadece hayatta kalmak için birbirini yiyen canlıların seyrine daldığında, insan olmaktan utanır mısın? Bazılarının ruhlarındaki bitmeyen açlıkla birbirlerini yemeye bir türlü doyamadıkları şu günlerde…

Öyle ya da böyle herkes ölüyor yavaş yavaş, içimizde hiç bitmeyen cenaze törenleri. İnsanlığı en başından kaybettik ya nasılsa. Hangi ahlak öğretisi tutunabilir artık hayvansallıktan bile çok uzakta kalmış iç güdülerimiz üzerine . Hey gidi insanlık. Ne saygımız kaldı ne sevgimiz. Kardeşliğimiz mi?  Onu Habil ile Kabil zamanında yitirmiştik zaten. O vakitten beridir ince sızı bir yara hep bağrımızda. Katilin soyundan mıyız? Maktulün mü? Diye de düşünmedik değil ara sıra…

Sonsuz bir rüyanın tekrarı gibi dön başa bir serüvende sadece zamanın mekanın ve bedenlerin yer değiştirdiği bu yeryüzü ağrısı işte. Yine çok canımızı yakıyor… Değişen bir şey yok ne yazık. İbret yine çok uzak bir ütopyadan bize miskin miskin  gülümsüyor.

bir uyanış gerek,

                                                                                                                                                bize bir uyanış…

‘Öteki’

kuşlar, yağmur yağınca nereye gider?

hulki aktunç ve  didem madak’tan sonra… bana nilgün marmara’yı hatırlatan şair.. 
seyhan erözçelik hayata veda etti
.  keşke daha çok tanısaydım.. okusaydım..

-haydar ergülen’in nilgün marmara’nın doğum günü için yazdığı yazıda şöyle geçer şairler yazarlar.. isimler.. 
  “İçine kanatlandığı günün ertesinde Nilgün’le Kağan’a gidecektim. Nilgün, Kağan diye yazıyor. Çok yalnızdım ve başka yalnızlar gibi, başka yalnızlarla birlikte sık sık Kızıltoprak’taki eve gidiyordum ben de. O yalnızların başında elbette Ece Ayhan gelir. Cemal Süreya gelir, birbirinden iki yalnız gelir. İlhan Berk, Tomris Uyar, Tevfik Akdağ’ı da görmüşümdür orada. Sonra Nilgün’ün arkadaşları gelir, öyleyse şimdi onlara ‘Nilgün yalnızları’ ya da ‘Nilgün’ün yalnız bıraktıkları’ demek gerekir: Gülseli İnal, Ahmet Soysal, Lale Müldür, Seyhan Erözçelik, Orhan Alkaya, Cezmi Ersöz, ben, bazen Akif Kurtuluş, Mustafa Irgat, Boğaziçi’nden Cemal. Şimdi edebiyat yapıp Boğaziçi Üniversitesi’nde Nilgün’ün oturduğu Umutsuzlar Merdiveninden mülhem Yalnızlar Merdivenine sıralanırdık demek mümkün, ama yeri değil, hem de öyle değil.” 

‘Taflan’

 

NİLGÜN’ÜN GÖZTAŞI – Seyhan ERÖZÇELİK

Ahşap bir kutu.
Açtım.
Öylece duruyordun ve… bakıyordun bana.
Göğermiştin.
Göz mıknatısıydın.

Ne tuhaf, içimde inanılmaz
bir istek uyandırdın.

Nilgün, “Sakın ağzına sürme!” diye uyardığında,
ben çoktan dilimi değdirmiştim sana.

Acıydın.
Acı.

Şimdi yüreğimde bir taş.

( Nilgün: Nilgün Marmara)
(Geceyazısı, Ocak 2004)

 
‘Aşk, merakla başlar.
Sonra koku ve ısrar gelir arkasından.
Kurtulamazsın, sıyrılamazsın.. 

Seyhan ERÖZÇELİK’

 

San Francisco’ya Gitmemek Üzere…

Sıradan olanı sıradan yapan nedir? Aslında sıradan ifadesini kullanmak da istemiyorum, bu bir şekilde ona “küçültücü” bir anlam yüklediğim çağrışımını yaratabiliyor. Oysa zaman zaman, sıradan bir yaşamı oldukça cazip buluyorum. Buradan sakın, sıradan bir yaşamım olmadığı anlaşılmasın, bu ciddi bir yanılsama olur. Sıradan için bir tanımlamam yok, evet belki gündelik diyebilirim, ancak bu da sıradanın içinde mayalandığı bağlama denk düşebilir.

Ha, belki sıkıntı ve bıkkınlık diyebilirim. Boğazındaki el ya da sırtından boşalan soğuk ter de olur. Aslında demek istediğim, “normal” evet evet normal. Normal nasıl bir kavramdır yahu?! Normal insanlar, normal aileler, normal ilişkiler… Çan eğrisinde seyreden, ortaya kümelenmiş eylem, hareket, tutum ve tavırlar. Kimdir sayın bayım, bu normal? Nerede yaşar, nasıl doğar, nasıl beslenir, nasıl sevişir? Harbi ya, sevişir mi bu normaller? Yoksa mekanik bir iş bölümü müdür orada, o esnada olup biten? İnsan kültüre, geleneğe, topluma vs. karşısına çıkarılan, kafasına kafasına vurulan teamüllere veya yapılara, kafa vurmadan nasıl adam olur? Yoksa, ancak bu şekilde, sonsuz bir bi’atle mi normal olunur? Peki, bu normallikten, normal olarak isimlendirilen garabetten en çok kimler payelenir? Egemenler mi, muktedir olamayan gayri-muktedirler mi? Söylesene sayın bayım, bu hayır mıdır şer midir? Allah bundan razı mıdır? Baksana, hepsi birden onun adına konuşup, onun adına yargılıyorlar? Ya çok eminler ondan ya da çok korkuyorlar. Her iki durumda da O’ndan emin olmaya, O’nun biz kulları için olan bedbahtlık veya mutluluk hükmünden emin olmaya işaret etmiyor mu? Ammawelakin, bendenizin yürüdüğü kadarıyla böyle bir emin olma hali yok, hiçbir yerde. Takıl diyor sadece, kafana göre, yürü. Ve ben tüm bunları yazarken, bana Amerikan Merkez Bankası ve Kabe arasında bir yerden bakıyor ve “salak” diyor. Hadi bakalımmm… Hepsi zannım, hepsi benim minyatür yanılsamalarım. Tıpkı, kendim gibi… Sarp yokuş, bir ileri, on geri.

‘İbn-i Zerabi’

ağlıyorsam gözyaşım iki gözüme dursun..

‘yürekleri kara bağlamış, kara sesli, aydınlık düşmanı zavallılar.. yakmakla bitiremediniz kırmakla mı bitireceksiniz.. 

can babayı ancak güldürebilirler..

o okkalı bir küfür savurarak nasıl da gülüyordur şimdi..

‘siz benim mezarımı parçalayarak beni kıramazsınız.. incitemezsiniz…  ben hayatı dibine kadar yaşadım.. üç kere intiharın eşiğinden döndüm.. acı çektim.. sevdim.. rakı içtim.. ve en önemlisi şiir yazdım.. 

ağlıyorsam gözyaşım iki gözüme dursun.. vermişim ben canımı al- uzun bir havaya…’

‘TAFLAN’

 

Şiirden İki Aylık Şiir Dergisi 6. Sayı Tanıtım Metni

Şiir’den Dergisi’nin 6. Sayısında;

 

Şiir’den Dergisi, 6. sayısının soruşturma konusunu “Şairler Aktif Siyaset Yapmalılar mı?” olarak belirledi, Metin Cengiz’in yönelttiği soruları Sina Akyol, Gültekin Emre, Enis Akın yanıtladı. Metin Cengiz de “Şairler Siyaset Yapmalı mı?”adlı yazısıyla konuya açıklık getirmeye çalışıyor. Bu sayımızda Özdemir İnce’nin yıllar önce yazdığı (1977) “yepyeni” bir yazısını yayımlıyoruz: “Beat Generation ve ‘Amerika’ Üzerine”. Yavuz Özdem “Şiirdeki Epik Ve Enis Batur” adlı yazısında Enis Batur şiirindeki yabancılaştırma efektlerine tutuyor merceğini. Kenan Yücel Huy Defteri adlı kitabından yola çıkarak Erol Özyiğit şiiri üzerine yazıyor bu kez. Metin Cengiz şiir kitapları arasındaki yolculuğunda Özkan Mert ve Tarık Günersel’in şiirlerini bütünlüklü bir okumayla ele alıyor. Onur Akyıl Şiirin Kayıp Defteri adlı bölümümüzde okurlarımızı genç şairlerin iyi şiirleriyle buluşturmayı sürdürüyor; bu sayımızın genç şairi Tayfun Gerz. Kenan Yücel “Kâğıttan Kuleler Yıkılırken” adlı yazısında şiir ortamındaki kimi kişilerin gerçek yüzlerini deşifre ediyor, şiir ortamında yayılma eğilimi gösteren bir tipolojiyi örnekliyor ve etik dışı yöntemlerle yıpratma kampanyaları düzenleyen bir ekibin toplu fotoğrafını çekiyor. İlk bölümüne geçen sayımızda yer verdiğimiz ve Volkan Hacıoğlu tarafından dilimize çevrilen George Santayana’nın şiir bilgimizin ufkunu açacak nefis yazısı sürüyor: “Şiirin Öğeleri ve İşlevi”; yazının birkaç sayı daha sürecek oylumlu bir yazı olduğunu belirtelim. Nebilay Erdoğan “Tanıdığım Külebi ve Denizleri” adlı yazısında denizini şiirle, şiirini denizle derinleştiren bir Cahit Külebi portresi sunuyor bizlere. Bu sayımızın çeviri şiirleri ise Gerard Augustin ve Michel Cassir’den.

 

Bu sayıda şiirleriyle yer alan şairler:

 

Özdemir İnce, Metin Cengiz, Yusuf Alper, Mustafa Köz, küçük İskender, Yılmaz Arslan, Soner Demirbaş, Erol Özyiğit, Kadir Aydemir, Müesser Yeniay ve Ayhan Emir Yolcu.

 

Şiir’den Dergisi 6. Sayı / İçindekiler:

 

  • Şairler Siyaset Yapmalı mı? – Metin CENGİZ
  • Gündoğan Koşmaları (Şiirler) – Özdemir İNCE
  • Soruşturma (Şairler Aktif Siyaset Yapmalılar mı?) – Sina AKYOL, Gültekin EMRE, Enis AKIN
  • Guti Kanı, Vaktin Bayrağı, İmgeler (Şiirler) – Metin CENGİZ
  • Beat Generation ve “Amerika” Üzerine – Özdemir İNCE
  • Dünyayı Bakışıyla – Yakın Tarih (Şiirler) – Yusuf ALPER
  • Hücrede (Şiir) – Mustafa KÖZ
  • Şiir Kitapları Arasında (Özkan Mert ve Tarık Günersel üzerine) – Metin CENGİZ
  • Metal Ceket (Şiir) – küçük İskender
  • “Huy Defteri” ve Erol Özyiğit Şiiri Üzerine – Kenan YÜCEL
  • Geceye Sus Oldum – Her Şairin Kelimeleri Vardır (Şiirler) –  Yılmaz ARSLAN
  • Ördüğün Duvarlar – Ateşten Yeleli Atlar (Şiirler) – Soner DEMİRBAŞ
  • Şiirdeki Epik ve Enis Batur – Yavuz ÖZDEM
  • güzelbiryer.com (Şiir) – Erol ÖZYİĞİT
  • Sonrasız Bir Aşka (Şiir) – Kadir AYDEMİR
  • Şiirin Kayıp Defteri – OnurAKYIL
  • Dilek (Şiir) – Tayfun GERZ
  • Kâğıttan Kuleler Çökerken – Kenan YÜCEL
  • Orhun Günlüğü (Şiir) – Müesser YENİAY
  • Şiirin Öğeleri ve İşlevi – II – George SANTAYANA
  • Çivit Renkli Akdeniz – Uykusuz Özgürlük (Şiirler) – Gerard AUGUSTIN
  • Rayihadan Başka Bir Şey Olmayan Melek’ten Parçalar – Michel CASSIR
  • Tanıdığım Külebi ve Denizleri – Nebilay ERDOĞAN
  • Elif – Ebu – Şölen (Şiirler) – Ayhan Emir YOLCU
  • Şiir Aktüel

Şiir’den Dergisi Künye Bilgileri:

ŞİİR’DEN İki Aylık Şiir Dergisi

Temmuz – Ağustos 2011 Yıl: 1 /Sayı: 6 –  8 TL

İmtiyaz Sahibi ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü: (Digraf Yayıncılık adına) Yavuz Özdem

Genel Yayın Yönetmeni: Metin Cengiz

Yayın kurulu: Celâl Soycan, Metin Cengiz, Yavuz Özdem, Kenan Yücel, Volkan Hacıoğlu, Müesser Yeniay, Kader Sevinç

Kapak Tasarımı: Cansın Bozoğlu

Grafik Uygulama ve İç Tasarım: Burcu Demirbaş, Tel: 0.507.344 91 62, brcdmrbs@gmail.com

Baskı: Ege Reklam Basım Sanatları Tic. Ltd. Şti. Tel: 0.216.472 84 01

E-posta: siirdendergi@gmail.com

Telefon: 0.537. 251 29 31

Adres: Samandıra Cad. Harmanlık Sok. Özlem Ses Sitesi B Blok, No:1 Yakacık-Kartal-İstanbul

Dağıtım               : Marjinal Dağıtım – 0.212.527 09 92

Abonelik            : www.siirden.net –   0.537. 251 29

İnternetten Satış : www.siirden.net – www.ideefixe.com

Şiirden Yayınları

www.siirden.net

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bi dürtmeyin beni !

+ şimdi uyusam bence, bunları düşünmenin ne vakti ne de sırası  ..

+uyusam mı acaba?

+ başım çatlıyor..

– çok uyumaktandır, yuh ya nasıl bu kadar uyuyabiliyorsun?

+ ne düşünüyorsun?

– ne zaman?

+ genelde?

– ne bileyim, saçma sapan sorular sorup durma  da hadi kahvaltını yap, akşam yemeği yesek daha doğru tabi..

+ acıkmadım..

– acıkmazsın tabi, sabahtan akşama kadar yorulmuyorsun ki sürekli uyuyorsun !

+ düşünür müsün?

– neyi ya? sabahtan beri aynı şeyi söyleyip duruyorsun?

+ kaçar mısın?

– neyden?

+ mesela .. anlatmaya kalkarsam uzayacak.. sonra anlaşamayacağız.

+ uyusam  ya ben biraz daha?

– yok artık, bir psikoloğa falan götürelim  seni hem bak artık ayıp da değil herkes rahat rahat gidiyor..

+ biraz tek başıma kalsam ya?

– hep tek başınasın zaten. evden çıkmıyorsun  ki. komşular senin kim olduğunu bile bilmiyor. tanımıyorlar seni. biraz insanlarla içiçe ol, sosyal ol. gerçekten yobazsın.

+ ne kadar sıklıkla düşünürsün?

– neyi be neyi sabahtan beridir aynı şeyi söylüyorsun? düşünüyorum tabi kafasız mıyım ben? sabahtan akşama kadar bir tek  sen düşünüyordun di mi? sen kurtaracaksın bu dünyayı.. somali’ye bak açlık var açlık.. ya senin yediğin önünde yemediğin arkanda. bir derdin yok.. rahat batıyorsanakesinlikle.

+ uyuyup düşüneceğim ben biraz..

– düşün düşün boktur işin diyorum ve ben çıkıyorum bu evden  sıkıcısın. rahatsızsın..  aman kıymetli poponu yerden kaldırma. sabahtan akşama kadar düşünme ayaklarına uyu tamam mı? senden bir olay olmaz..

– ben gidiyorum..

‘İSMİM BU’

‘anımsayabilmek kutsal bir eylemdir..’

 

 

 

 

 

 

 

 

‘kendisiyle aynı ismi taşıyan babası jorge’dan kalıtım yoluyla aldığı miyopluk ve sonradan kademe kademe ilerleyen körlük, borges’in yakasını ölene kadar bırakmayacaktı.. görme gücünü kurtarma pahasına sekiz ameliyat geçiren borges, resmi kayıtlara göre, atalarının bu kalıtımsal hastalığından ıstırap çeken altıncı nesildir..

miyopların kendine has bir ruh hali olmalı.. miyop hastaları, harfler, resimler gibi yakın mesafedeki objeleri görürler, ancak gerisi bulanıktır.. miyopluk, çekingenliğe de yol açar.. borges miyop olduğu için görsel tasvirlere pek rağbet etmezdi.. halefi, eleştirmen ricardo piglia, onun miyopluğunun, benzeri görülmemiş aşırı yakından okuma yöntemini doğuran bir çeşit büyüteç olduğu fikrini ortaya atmıştı..

1938’de, borges zayıflamış görme gücü yüzünden ölümle burun buruna geldiği bir kaza geçirdi ki, kitabın devamında bundan ayrıntılı olarak bahsedeceğiz.. ne var ki, bu kazadan sonra kendisini dünyaca ünlü edecek kurmacalarını oluşturmaya başlayacaktı (daha önce şair ve eleştirmendi).. birdenbire ortaya çıkan kör olma korkusu içini kemirirken, o, belleğinin onun dünyaya açılan penceresi olacağını biliyordu.. tarihte pek az yazar bellekle onun kadar zekice oynayabilmiştir..

‘anımsayabilmek diyor bir yazısında, ‘kutsal bir eylemdir..’ bir okur için körlük, olağanüstü bir beladır.. o kör alfabesini öğrenmedi; sayısız şiiri ve yazıyı ezberledi, dostları okudu, o dinledi ki bundan büyük keyif aldı.. 1955’ten sonra, çalışmalarını dikte ederek yazdırdı.. kör olmadan önceki borges ile kör olduktan sonraki borges, birbirlerinden farklı yazarlardır, çünkü kör borges, az önce yazdırdıklarını göremediğinden, onları başkasından duymak zorunda kalırdı.. borges, körlük ve kendi yaşadığı körlüğün homeros, milton ve joyce’la olan ilişkisi üzerine etkili yazılar yazmıştır.. körlük, onun tuhaf aşk hayatını bile etkilemiştir.. borges, amerikan şair ve çevirmen willis barnstone’a, ‘körlere karanlık yasaktır.. ben ışıldayan bir sisin ortasında yaşıyorum’ demiştir.. miyoplukla başlayıp, körlükle sonlanan bu sancılı süreç onun kaderiydi..’

‘JORGE LUIS BORGES’, Jason Wilson, Çeviri : Tonguç Çulhaöz, YKY Yayınları, Temmuz 2011, 158 sayfa..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘BEYİN EKRAN..’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘tarkovski’nin dostoyevski’yi bir ‘yakını’ gibi gördüğü biliniyor – hayatı boyunca onun bir romanını çekmek istemiş ve anlaşılan buna ya fırsat bulamamış ya da –bu daha doğru ve haklı bir neden herhalde- cesaret edememiş.. ama benim gördüğüm her imajının içine dostoyevski tamtamına işlemiştir.. gerçekten de, nasıl dostoyevski okuyana her şeyi yazabilecek gibi görünüyorsa, bir tarkovski görüntüsü de her şeyi gösterebilecek gibi gelir.. onun filmleriyle ‘barışamazsanız’ ilk yirmi dakikanın sonda terk etmenizin daha iyi olacağı gerçeği (bu çoğu kişinin deneyimidir) iyi bilinir.. ama tarkovski de her şeyi ‘çekebilecek’ gibi gelen bir filmcidir.. ve bunun nedeni belki de ‘dostoyevskiesk’ anlatımla göbek bağından çok, her ikisini birbirine bağlayan bağın oluşabildiği o dirençli zemindir..

bu zemin bir coğrafya değil – rusya coğrafya oluşturamayacak kadar geniş ve son tahlilde epey ıssızdır.. orada insan bir seyrelme içinde yaşar.. elbette modern batılı toplumlardaki o çok yoğun nüfus içinde, kentin kalabalığında yaşanan ‘seyrelme’ –daha doğrusu ‘izolasyon’- gibi değildir bu.. ama bir devir ya da ‘zaman’ da değil.. daha doğrusu mekanın bir kasılmasıyla zamanın bir gevşemesi karşısındayız.. ya da, tarkovski’de daha kolay olduğu ölçüde bunun tersiyle.. deleuze’ün anlattığı ve örnek olarak tarkovski’yi gösterdiği ‘kristal imaj’ hem kasılma hem de gevşeme olmalıdır – kalp gibi çalışmalıdır.. bahtin, dostoyevski eserindeki bu ritmik ‘olayları’ epeyce çözümledi.. ve orada dilin kasılıp gevşediğini de gösterdi.. dostoyevski ‘her şeyi yazabilir’ – tarkovski ‘her şeyi gösterebilir..’ demek ki esas mesele her şeyi yazıp durmak değil, her şeyin yazılabileceği ortamı, arka planı, fonu oluşturmak, inşa etmektir..

ve işte dostoyevski edebiyatta, tarkovski ise sinemada bunu en yetkin şekilde başarmış olanlardır.. ve dostoyevski’den şöyle bir cümle duyabilirsiniz : ‘bir arabacının gölgesini gördüm, bir arabanın gölgesini bir fırçanın gölgesiyle temizliyordu..’

daha da gidersek şunu da : ‘il faut inventer’ –nedense hep fransızca telaffuz ediliyor esasında rusça olan bir romanda.. herhalde bir vurgu kazandırmak için.. eğer tanrı yoksa onu ‘icat etmek gerekir..’ adalet yoksa onu da.. ama dostoyevski eserlerinde sürekli tekrarlanan bu talep romanın kahramanları tarafından nedense hep fransızca olarak telaffuz edilir.. neden..

dostoyevski’den hep alıntılanan bir cümle : ‘eğer tanrı yoksa her şey mubah..’ oysa bunun çok sayıda değişkenini de bulabilirsiniz orada : ‘eğer tanrı öldüyse benim yüzbaşılık apoletlerim ne işe yarayacak  peki..’ (ecinniler..) dostoyevski’de ikinci tip sorgular ilkinden (ki sorgu değil önermedir bunlar) çok daha derin, dolayısıyla çok daha önemlidir.. nietzsche bize şunu gösterdiydi (ki sanırım dostoyevski’den çok uzakta olmayan bir düşünme hali içinde başına geldi bu) : tanrı öldü.. ama ekledi.. onu siz öldürdünüz.. nasıl kalkacaksınız bakalım bu işin altından.. dostoyevski’nin ‘tanrı yoksa her şey mubah’ formülünün daha derininde ‘tanrı’nın öldürülmesi’ yatıyor.. çünkü çok açık.. tanrı bir zamanlar varken şimdi yoksa ya ölmüş olması ya da öldürülmüş olması gerekir.. ama ecinniler’de tanrı’nın öldüğü düşüncesi ön plana çıkıyor –yokluğu değil.. tanrı hiç yoksa apoletlerim ve yüzbaşılık rütbem olmazdı.. ama tanrı var idiyse ve şimdi artık öldüyse benim apoletlerim ve rütbem ne anlama gelir..’

‘BEYİN EKRAN..’ , ULUS BAKER, Derleyen : EGE BERENSEL, BİRİKİM Yayınları, 2011, 364 Sayfa..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afrika…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Tanrının Afrika’ya girmesi yasaklanmalı. Zaten uzun zamandır görende yok.

Afrika’da gündüzleri kabileler birbirini kesip biçme işlemini tamamladıktan sonra akşamlarını kadınlarıyla geçiriyorlar. O “mutlu” gecelerden 9 ay sonra, küçük zenci bebekler henüz 6 yaşına girmeden sürünerek ölüyor.

Şu sıralar ülkede bağış kampanyaları düzenlenip kendini rahatlatan insanlar da var. Sağ olsunlar. Hükümette işe el attı ve kara kıtaya uçtular. Tv’ler ana konu olarak Afrika’yı kafeslemiş durumdalar. Bense hayretle izliyorum.

Dünyalılar olarak ne kadar boka battığımızın resmini çiziyoruz. Sefilleştirdiğimiz bir kıta var. Tanrı o kadar umursamaz halde ki oraya yağmur bile göndermiyor. Ve elbette biz onun kulları olarak Afrika’ya sms’le 5 lira yollayıp, tanrının emirlerini telekomünikasyon yoluyla aşıyoruz. Zeki şeyleriz.

Birileri de borsada kağıtlarının hızla düşmesi yüzünden intiharı deniyor. Bazıları da kazanıyor. Kime ne anlatıyor olmamda hiç önemli değil aslında.’

‘Papyrus’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘uzun yol sayıklaması..’

‘içince filozof olanlardan olmadım, hiç sevmem de bu tipleri.. ölümün kıyısından döndüğümden zaten iki haftadır içemiyorum.. peşin peşin yazayım da sonra sarhoş olmuş, nal kafa  yazıyorum sanmasın kimse.. zaten nal kafa olamadım hayatımda hiç.. sarhoş olup anıramadım, yağamadım doyasıya sağa sola.. içtikçe daha da içime çekildim.. ve hep gömülü kaldım içimde..

neyse..

artık ne yapacağımı bilmiyorum..

kendimle nasıl  başa çıkacağımı da bilmiyorum..

artık dayanamayacağım bir noktaya geldim..

bu çocuk dört senedir bu kafada yaşıyor.. ‘zaman her şeyin ilacıdır’ derler.. her şey için söyledikleri şey bu.. halbuki yıllar geçtikçe ‘yük ağırlaşır’, neden böyle söylemezler.. kimse bunu söylemez..

gülsem suç olur, içsem suç olur, unutsam suç olur, arasam suç olur, sussam suç olur, konuşsam suç olur..

‘bir gün nasıl geçer..’

‘bir gün nasıl geçer..’

‘bir gün nasıl geçer..’

ne yaparak geçirilebilir bir gün..

uyanıp dışarı çıkıyorum ama gidilecek neresi var ki..

‘ikizim’ her zaman buramdasın, bu lanet kafamın içinde..

işte böyle nereye gideceğimi bilemez haldeyim..

tüm bu olanlardan sonra yerim neresidir..

bu herkes için geçerli bir soru..

bazılarımız bir cevap bulduğunu sanır..

biliyorum, benim ‘SENDEN’ başka cevabım YOK..

neden 24 saat devamlı seni özlüyorum, neden her sabah uyandığım andan itibaren boğuluyorum yokluğunda..

neden seni unutamıyorum..

beynim neden durmuyor, susmuyor..

‘ikizim’ bu tedavisi olmayan bir hastalık mı, bana kesilmiş bir cezanın infazı mı, nedir bu..

nedir.. nedir.. nedir..’

Crockett..