RACHEL CORRIE……Rüzgarın Kızı……

rachel_corrie-13

RACHEL CORRIE

Yeni çocuklar gelecek

Dönüp geriye bakacaklar

 

Rachel Corrie’yi görecekler

Anne, bana Rachel’i anlat diyecekler

 

Anne ‘şey’ diyecek : ‘şey tatlım , biz babanla…’ diyecek

Çocuk , annesini süzecek…

 

Ve çocuk , diyecek :

-anne Rachel yaşıyor!..

 

Ben , Rachel’i bildim anne

Ben , Rachel’i sevdim anne

 

Rachel’in güzelliğini bir bilsen !..

Rachel’in bir yolun tam ortasında durduğunu bir bilsen !..

 

Ben çağrılıyorum anne

Bana içimde bir ses oluyor anne

 

BABA !.. İNSAN İNSANIN KURDUDUR DERDİN

İNSAN İNSANIN YURDUDUR DİYEBİLİRDİN BABA !..

 

Baba! İçimden bana bir çağrı oluyor

Kulak veriyorum insanın izzeti adına

 

Aşk işte böyle bir şey , sade ve yüce

Benzer Rachel’in yaptığı sürprize

 

RACHEL GEÇMİŞTE DEĞİL GELECEKTE KALDI

AŞKIN VE BARIŞIN DEĞERİNİ BİLECEKLERE

 

Aşkta hile olmaz dedi Rachel

Kanı toprağa aktı , çıktı Tanrı katına

 

O sütsüz ninnisiz nereye? demedi

Bir ruh annesi oldu Gazzeli çocuklara

 

Baba !.. Tanrı Ağacı bir yemiş daha verdi !..

Rachel elma dişlemeyi severdi

 

Büyüdü büyüdü büyüdü !…

Bir insan suyu kaldı buldozerle toprak arasında…

 

Varsın her şey geçsin anne !..

Toprakta bir kahraman kaldı…

 

Rachel şöyle yazmış ailesine , arkadaşlarına :

-gidip okyanusu görmeye hakkım var

 

Soluk soluğa çöllere koştu Rachel

Herkes için bir ölüm öldü Rachel

 

O’NDA

FAZLALIKLARINDAN KURTULMUŞLARIN BAKIŞI VAR

 

Dikildi işte yolun ortasında

Rüzgarları solduranların karşısına !..

 

Dikildi işte

Anne ! çekilmedi Rachel

 

ANNE ! BİR ZULME KARŞI DURMUŞ OLAN

BÜTÜN ZALİMLERE KARŞI DURMUŞ OLUR…

 

-şey tatlım biz babanla bu akşam restorana !..

Gidin anne ! toprakta bir porsiyon kahraman kaldı

 

RACHEL CORRIE GELECEKTE KALDI…

 

Kamil Eşfak Berki

rachel_corrie-22

‘……bu sabahtan sonra kendimi çok daha iyi hissediyorum. oturup uzun uzun, ne kadar büyük kötülüklere muktedir olduğumuzu ilk elden keşfedişimin verdiği düş kırıklığı üstüne yazdım. oysa en ağır koşullarda bile insan kalabilme gücü ve yeteneğini keşfetmekte olduğumu da yazmalıydım, ki bunu daha önce bilmezdim. GALİBA ASLOLAN, ONUR…

çoğumuz hatta aslında hiçbirimiz, bu kadar duyarlılığa ve cesarete sahip olmadık. içimizde hissettiğimiz acının peşinden gitmedik. durduk. sonuçlarına katlanamazdık çünkü. televizyondan seyretmesi daha kolaydı. gazetelerden okumak da öyle. oturduğumuz yerden bir şeyler karaladık en fazla. öfkelendik, kaleme/klavyeye davrandık… ha, şu anda ben de farklı bir şey mi yapıyorum? hayır… bu durumda seyircilerden biri miyim? evet… insan olmak, en çok böyle durumlarda acı geliyor işte. onurdan çok zulme yakın olup bu olanlara alıştığımız zaman… umursamamaya, gazetede görünce sayfa çevirip televizyonda denk gelince kanal değiştirmeye başladığımız an… orda ölenler biz olmadığımız için mi bu kadar rahatız? yoksa kanıksadığımız için mi? ölen her yerde ölüyor, giden hiçbir yerde geri gelmiyor oysa……’ – RACHEL CORRIE (annesine yazdığı mektuptan…)

rachel_corrie-3

rachel_corrie-21

Be Sociable, Share!

Comments are closed.